Monday, August 29, 2016

Θέλουμε τη Δ.!!!

Τούτο με τη δασκάλα-μέλος του πολιτικού γραφείου του ΔΗΣΥ που εσιήστηκε να πάει στις Βρυξέλλες, που αποκάλυψε ο Φιλελεύθερος προχτές και έκτοτε παίζει ως το πρώτο του θέμα, sorry που θα σας απογοητεύσω αλλά έννεν ούτε καινούργιο, ούτε αποκάλυψη. Έσιει ενάμιση χρόνο που παίζει τούτη ιστορία για τζείνους που ξέρουν λλίο το background, γράφτηκε και 3-4 φορές σε διάφορες άλλες μικρότερες εφημερίδες αλλά πραγματικά χάλασε ο κόσμος όταν αποφάσισε να ασχοληθεί μαζί του η Ειρήνη και να το παίξει ο Φιλελεύθερος.

Which goes to show ότι άμα θέλεις να δημοσιοποιηθεί κάτι, πρέπει να βρεις ένα βουλευτή και να τον αμολήσεις να κάνει ττόζι. Οτιδήποτε άλλο θα γίνει γαργάρα. Ο Tales from the Coffeeshop της Cyprus Mail το έγραψε τουλάχιστον σε 3 διαφορετικές περιπτώσεις αλλά ποιος τον θκιαβάζει τζείνον;
Επρόσεξες την εκκωφαντική σιωπή των συντεχνιών των δασκάλων; Να κλάσει μια τσούρα στο Λατσί έχουν άποψη, τωρά τίποτε, ούτε μια δήλωση, ούτε μια ανακοίνωση, ούτε καν ένα «να διερευνηθούν οι καταγγελίες». Ρε φίλε, δαμέ κατηγορούν ένα μέλος σας για ρουσφέτι, εμπλέκουν υπουργό, γενική διευθύντρια και δεν ξέρω πόσους άλλους και δεν έχετε τίποτε να πείτε;  ΜΑ ΤΙΠΟΤΕ; Σοβαρά;
Εμένα η απορία μου σε αυτή την ιστορία είναι η ακόλουθη:
Μα πόσο σημαντική εν τούτη η δασκάλα-μέλος του πολιτικού γραφείου για να κινητοποιηθεί ολόκληρο το σύστημα να την κανονίσει; Ξέρει κάτι (τύπου Da Vinci Code) που τους κρατά όλους στο χέρι; Η οικογένεια της είναι καμιά all powerful Mafia family και φέρνει στο κόμμα μια φάουσα ψήφους; Πηδιέται με το σωστό άτομο; Τι τρέχει επιτέλους; Γιατί είναι τόσο σημαντική που εξαιτίας της κινδυνεύει ο Καδής και η γενική διευθύντρια του ΥΠΠ να μείνουν άνεργοι?
(enter μυστηριώδης μουσική τιρουριρουριρουριρορυ…)
Όι τίποτε άλλο, με τόσο μέσο που διαθέτει, θα πρέπει να γίνεται σφαγή ποιο σχολείο να την αποκτήσει. Ένα τηλεφώνημα της αρκεί για να φέρνει διαδραστικούς πίνακες στις τάξεις, να σάζει τη θέρμανση όταν χαλάσει, να φέρνει σχολικό υλικό, να ομορφαίνει τον κόσμο!

Monday, July 25, 2016

κα Μαρίνα μου, εθυμήθηκα σε πάλε

Αγαπητή Μαρίνα Σολομίδου-Ιερωνυμίδου μου,

Το ξέρεις ότι είσαι η αγαπημένη μου διευθύντρια κρατικής υπηρεσίας έννεν; Όπου πάω στον κόσμο και βλέπω μουσεία σε σκέφτομαι (όχι πάντα με καλό τρόπο αλλά σε σκέφτομαι). Όλο λέω να ξεκινήσω ένα ημερολόγιο να σου γράφω τα νέα μου από τα διάφορα μουσεία που πάω, να πίνεις το μέτριο καφέ σου, να τρως το κουλουράκι σου τα πρωινά και να διαβάζεις τα νέα μου, αλλά όλο το αναβάλω.

Σε θυμήθηκα πριν λίγες μέρες που είδα εκείνο το video που έκανε το παιδαγωγικό ινστιτούτο για το αρχαιολογικό μουσείο μας, που είναι τόσο super duper γουάου, που έπρεπε να το κάνουμε και video με φωνή σοβαρού αφηγητή δελτίου ειδήσεων ως reference προς τους καθηγητές που αντί να κάτσουν να κάνουν ένα ενδιαφέρον μάθημα για την αρχαιολογία πατούν το play τζιαι γύρνουν πίσω. Τζείνη η αέρινη μουσική επένδυση που βάζετε ΠΑΝΤΑ σε τούτα τα video, ακολουθούμενη από μυστηριώδεις (και καλά) ήχους από τύμπανα και άλλα κρουστά όταν θα μας κάμετε την αποκάλυψη (σοκ και δέος!) ότι ζούσαν πάντα πλάσματα σε αυτό το νησί, και είχαν κατσαρόλες και χτένες και ήθελαν τα σπίτια τους να έχουν θέα το απέραντο γαλάζιο για να τους βάλουν οι Συνθέσεις, είναι προφανώς απαραίτητη προϋπόθεση για να πιάσεις το κονδύλι για το video έννεν;   
 
Χαίρομαι επίσης που ενώ το video γυρίστηκε το 2014, η έφορος αρχαιοτήτων είναι ντυμένη και κομμωτηριασμένη όπως την Αλέξια στο Άσπρο Μαύρο (1987) και ακόμα χρησιμοποιείτε φράσεις όπως «πρώιμη/ ύστερη εποχή του χαλκού», «γεωμετρική περίοδος», «αρχαϊκή περίοδος» και άλλες φράσεις που μόνο ο Άντρος Παυλίδης καταλάβει. Θα κρατήσετε την προσοχή των μαθητών, δεν το συζητώ. Άρεσε μου και το touch-σπόντα στο τέλος, ότι τα αγάλματα της Σαλαμίνας και αλλού στις κατεχόμενες περιοχές αγνοούνται διότι η Σαλαμίνα και οι κατεχόμενες περιοχές τελούν ακόμα υπό τουρκική κατοχή (enter αέρινη λυπητερή μουσική). Βάλλω στοίχημα ότι το μόνο πράμα που θα μείνει στους μαθητές μετά το 40λεπτο video δεν είναι ο πλούσιος πολιτισμός της Κύπρου ανά τους αιώνες, ούτε ότι ζούσαν δαμέ ταυτόχρονα 40 διαφορετικές φυλές at any given time, αλλά ότι οι κακοί Τούρκοι μας έκλεψαν τα κουζούθκια μας. Καρτερούμε μέρα νύχτα, να μας επιστρέψουν τα κουζούθκια μας για να μαζέφκουν τζιαι τζείνα σκόνη στο μουσείο.  

Βασικά όμως εν άλλο που ήθελα να σου πω.  

Πάω που λες προχτές εκδρομή σε ένα χωριό σε γερμανόφωνη αγροτική περιοχή (ας την ονομάσουμε Holstein). Είμαστε στη μέση του πουθενά, 2 ώρες δρόμο από την κοντινότερη πόλη. Βρέχει like crazy και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, στο τέλος αποφασίζουμε να πάμε να επισκεφτούμε ένα κάστρο της περιοχής. Το συγκεκριμένο κάστρο δεν είναι μεγάλο σε μέγεθος, είναι όμως μεσαιωνικό. Πληρώνουμε που λες εισιτήριο €8 ο καθένας και σχολιάζουμε ότι είναι ακριβό (το Κολόσσι χρεώνει €2,50). Μας πληροφορούν όμως ότι το εισιτήριο περιλαμβάνει ξενάγηση ΚΑΙ wine tasting του κρασιού της περιοχής που στα παλιά χρόνια το παλαίωναν στο κάστρο. Στο Κολόσσι δεν περιλαμβάνεται τίποτε. Μόνο κάμποση χωματσιά.

Enter ξεναγός τουλάχιστον 150 χρονών, ντυμένη χίπης. Ο Έτερος φαντασιώνεται ότι η ξεναγός είναι in fact το φάντασμα της τελευταίας λαίδης του κάστρου, που βρήκε τραγικό θάνατο όταν έπεσε από το ψηλότερο παράθυρο του πύργου όπου σκαρφάλωσε προσπαθώντας να πιάσει σήμα στο κινητό της. Εμένα μου φάνηκε για συνταξιούχος κάτοικος της περιοχής που κάνει τη ξεναγό part-time για να έχει κάτι να κάνει στον ελεύθερο της χρόνο. Anyway.

Η ξεναγός μας λέει 2-3 πράγματα για το κάστρο, πότε χτίστηκε, γιατί, ποιου ήταν, απλά βασικά πράγματα αλλά όχι πολλές λεπτομέρειες να βαρεθούμε. Μας πάει στην απέναντι πλαγιά που η θέα προς το κάστρο είναι άπαιχτη για να βγάλουμε φωτογραφίες (διαθέτει και Wi-Fi το κάστρο) και μας εξηγεί πρακτικά πως θα γινόταν επίθεση στο κάστρο αν ήμασταν στο Μεσαίωνα και θέλαμε να το καταλάβουμε. Μετά μας οδηγεί μέσα στο κάστρο.

Να μην τα πολυλογώ κα Μαρίνα μου, η ξεναγός μας κάνει μια περιεκτική πλην ενδιαφέρουσα ξενάγηση, μας εξηγεί 2-3 βασικά πράγματα που ισχύουν για όλα τα κάστρα, κάνει αστεία, ρίχνει μέσα και λίγο legend και το σημαντικότερο, το κάστρο από μέσα είναι επιπλωμένο όπως υποτίθεται θα ήταν τον καιρό των ιπποτών, δηλαδή έχει tapestries στους τοίχους, κρεμασμένα οικόσημα, στο τζάκι έχουν ξύλα (ότι και καλά θα ανάψει), το τραπέζι του banquet είναι στρωμένο και γύρω οι καρέκλες, έχει πανοπλίες, όπλα, καρέκλες εποχής, παιγνίδια εποχής (στα ιδιαίτερα διαμερίσματα), και άλλα διακοσμητικά. Η όλη επίσκεψη διήρκεσε περίπου 1 ώρα (είπαμε, το κάστρο ήταν μικρό), αλλά ήταν ευχάριστη και φεύγοντας νιώσαμε ότι μάθαμε και είδαμε κάτι που άξιζε. Και  δοκιμάσαμε και το κρασί της περιοχής (που δεν ξέραμε ότι παράγει).

Και θυμηθήκαμε το Κολόσσι…. (και το ρητό που λέει «ότι πληρώνεις παίρνεις»)      

Στο Κολόσσι θα πληρώσεις μεν €2,50 αλλά η ξενάγηση τελειώνει εκεί που ο υπάλληλος που κόβει το εισιτήριο θα σου πει «η είσοδος είναι από κει». Περνάς κάτι ερείπια που δεν ξέρεις τι είναι διότι δεν υπάρχει κανένας να σου εξηγήσει (ή έστω να διαβάσεις  μια ταμπέλα ενημερωτική), περνάς τη γέφυρα (nice touch) και μπαίνεις μέσα…. σε ένα τεράστιο άδειο δωμάτιο. Μετά κατεβαίνεις κάτι σκαλιά και μπαίνεις σε ένα τεράστιο άδειο υπόγειο. Διερωτάσαι αν είναι κουζίνα, ή μπουντρούμι, ή στάβλος αλλά εν τη απουσία πληροφοριών βαριέσαι (και μυρίζει και μούχλα) άρα ανεβαίνεις στους πάνω ορόφους. Που είναι επίσης άδειοι. Είσαι σε υπνοδωμάτιο; Είσαι σε καθιστικό; Είσαι σε αίθουσα του θρόνου; (εμείς οι εκκεντρικοί ξέρουμε ότι δεν υπάρχει αίθουσα του θρόνου στο Κολόσσι διότι δεν ήταν ποτέ το actual κάστρο του βασιλιά της Κύπρου, το κάστρο ήταν στη Λευκωσία και έχει καταστραφεί προ πολλού, αλλά εμείς είμαστε κάτι εκκεντρικοί τύποι κα Μαρίνα μου, όχι ο average τουρίστας). Ανεβαίνουμε στην ταράτσα και βλέπουμε τη θέα. Και δεν έχει τίποτε άλλο να κάνουμε.

Πες δεν σώζονται αυθεντικές πανοπλίες εποχής. Δεν σώζονται οικόσημα και τραπέζια και καρέκλες και κρεβάτια και άλλα αντικείμενα που θα μπορούσαν να μπουν στο κάστρο, να το ομορφύνουν και να το κάνουν πιο προσιτό. Πόσο θα κόστιζε άραγε να φέρουμε fake έπιπλα και να τους δώσουμε distressed look; Δεν νομίζω να ήταν απαγορευτικό το ποσό, στο κάτω-κάτω 2-3 κάστρα έχουμε όλα και όλα, πόσα κοστίζουν 10 καρέκλες και 5 τραπέζια; Πόσο δύσκολο είναι να αγοράσεις 10-20 μηχανάκια, από εκείνα που βάζεις στο αυτί σου και σου κάνουν ξενάγηση με κάθε λεπτομέρεια ενώ περιφέρεσαι στο αξιοθέατο; Κάνε το εισιτήριο €5 και βάλε included μέσα και το μηχανάκι της ξενάγησης και ένα shot κουμανταρία.

Κα Μαρίνα μου, όλες αυτές οι εμπειρίες με κάνουν να πιστεύω ότι τζιαμέ στο τμήμα Αρχαιοτήτων, είσαστε μια παρεούλα που ΔΕΝ σας αρέσκουν τα μουσεία, ΔΕΝ επισκέπτεστε οι ίδιοι μουσεία, και ΔΕΝ έχετε καμία διάθεση να βελτιώσετε την εμπειρία του επισκέπτη στους αρχαιολογικούς μας χώρους. Που σας φέρνει σε μια περίεργη αντίθεση με την επίσημη πολιτική του κράτους που λαλεί ποτζεί τζιαι ποδά τι παλιό και πλούσιο πολιτισμό έχουμε και ότι θέλουμε να φέρουμε ποιοτικό τουρισμό. Παίζει φυσικά να έχω εγώ λάθος τζιαι με «ποιοτικό τουρισμό» να εννοούμε στην πραγματικότητα ματσωμένους Ρώσους που τρώνε αστακομακαρονάδες και διαμένουν στο Anassa.

 
(τέλος κα Μαρίνα μου, το εν λόγω καστρούδι στο Holstein που ούτε η μάνα του δεν το ξέρει, έχει και γαμώ τις ιστοσελίδες με ΤΕΛΕΙΕΣ φωτογραφίες (και με 360ο μοίρες) που σε κάμνουν να θέλεις να πάς να το δεις. Το Κολόσσι κα Μαρίνα μου, εν απλώς τζιαμέ.)

Friday, May 27, 2016

VII

Πας 2 μέρες στο Παρίσι και μένεις ήσυχη ότι ο πολιτισμός, όπως τον θέλεις να είναι δεν έχει πάθει τίποτε και δεν υπάρχει περίπτωση να πάθει, όσα ISIS και αν δημιουργηθούν.

Περπατώ στο VII arrondissement (που είναι καλή περιοχή) και περνώ έξω από ένα νηπιαγωγείο (maternelle). Κοντεύει η ώρα να σχολάσουν τα παιδάκια και απέξω περιμένουν διάφορες μαμάδες / γιαγιάδες να τα παραλάβουν. Όλες είναι άψογα ντυμένες, με μπεζ ή navy blue καμπαρτίνες, καπιτονέ σακάκια, ασορτί τσάντες, βαμμένες. Δεν υπάρχει ούτε μια να φορεί φόρμες ή παντόφλες ή να είναι ατημέλητη ή να κάθεται μέσα στο αυτοκίνητο και να ξύνεται. Δεν είμαι εναντίον του casual ντύσιμου αλλά το φαινόμενο έξω από τα σχολεία με τις γιαγιάδες και παππούδες που «πετάχτηκαν» να πιάσουν τα εγγόνια, φορώντας ότι νάναι διότι καθάριζαν/μαγείρευαν/whatever δεν μου αρέσει.

Η ταμπέλα του σχολείου (βαμμένη σε μια παλαιότερη εποχή) γράφει απλά Maternelle: VII arrondissement και αποκάτω το εθνικό σύνθημα των Γάλλων: Liberté, égalité, fraternité. Ούτε Δημόσιο Νηπιαγωγείο Αγίου Τάδε, ούτε κάποιο χαζοχαρούμενο όνομα καρτούν. Απλά πράγματα. Αν είναι να μάθεις ένα σύνθημα στη ζωή σου, να είναι αυτό.

Βγαίνουν κάποτε τα παιδάκια και είναι λες και βρίσκομαι σε διαφήμιση του Petit Bateau, ή του Gap. Ασορτί φουστίτσα, καλσόν και σακάκι, παιδάκια με blazers και φουλάρια, αγοράκια με πουκάμισα (κουμπωμένα σωστά), παντελής έλλειψη φερμουάρ και φόρμας και αθλητικών παπουτσιών. Πως είναι δυνατόν όταν επιστρέφουν τα δικά μου παιδιά από το σχολείο να μοιάζουν σαν βομβαρδισμένο τοπίο, αναμαλλιασμένα, λερωμένα, μονίμως να ξεχνούν τα σακάκια ή φούτερ τους και να τα ψάχνουμε, ενώ αυτά τα παιδάκια να είναι τόσο συγυρισμένα λες και θα πάνε σε βάφτιση; Μου θυμίζουν ένα βιβλίο που διάβασα παλιά, το «French children dont throw food» της Pamela Druckerman, μια Αμερικανίδας που μεγάλωσε 3 παιδιά στο Παρίσι και πρόσεξε ότι οι Γάλλοι έχουν μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία ανατροφής παιδιών από τους Αγγλόφωνους γονείς. Είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο λίγο πριν γεννήσω την κουκλάρα, στο peak της παράνοιας με την εγκυμοσύνη και τις ορμόνες και τον τρόπο που πρέπει να γεννήσω και τι να τρώω κτλ. Θυμάμαι όταν το διάβασα αποφάσισα ότι προφανώς ακολουθώ το γαλλικό μοντέλο ανατροφής χωρίς να το ξέρω και επέλεξα να αγνοήσω παράνοιες του στυλ «What to Expect when you are Expecting».

Αργότερα το βράδυ, περνώ πάλι από τον ίδιο δρόμο. Το σχολείο είναι πια κλειστό αλλά απέναντι μια μικρή γκαλερί έχει εγκαίνια και κάνει πάρτι. Οι καλεσμένοι στέκονται μέσα στο δρόμο και συζητούν πίνοντας κρασί και σαμπάνια, χαλαρά, καμία ανησυχία, είναι μια ζεστή βραδιά και παρά το ότι πήγε 10, ακόμα να νυχτώσει. Μερικοί κάθονται στο παγκάκι έξω από το σχολείο. 

Ξέρω ότι δεν είναι όλες οι γειτονιές του Παρισιού τόσο ωραίες και εκλεπτυσμένες. Αυτή τη στιγμή δεν με ενδιαφέρει. Όσο οι Γαλλίδες περιμένουν έξω από τα σχολεία άψογα ντυμένες, και μετά κάνουν πάρτι άνευ σοβαρού λόγου και αιτίας, δεν ανησυχώ από κανένα ISIS.   


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.